Шектеу ме әлде қысым көрсету ме?

Қазіргі таңда, ата-аналар шектеу мен қысым екеуінің арасындағы балансты табуды білмейді. Шектеу қойсам балам тәуелсіз болмайды деп ойлайсыздыр. Әдетте шектеу жоқ жерде тәуелсіздік те болмайды. Шектеулер біздің еркіндік алаңымызды белгілейді. Шегін білмесе, өзін басқару қабілеті де дамымайды. Шегін білмеген бала, өз еркімен басқаларды сабау, жыныстық қарым-қатынасқа, шылым шегуге әуестену тағы басқа іс-әрекеттерге бейім болады.

Шектеу, ата-ананың қалағанын балаға күшпен жасату ма? Тамағыңды жемесең мультик көрмейсің дегеніміз шектеу ма әлде қысым ба?

Олай болса баламды қалай шектеймін?

Ең әуелі шектеу баланы емпатиялық түрде түсінгеннен кейін қойылады. Әрине шектің де шегі бар дегендей, баланың қашанда таңдау құқығы бар. Бұл таңдаулар баланың өзін бағалауға көмектеседі; Алайда баланың жас ерекшеліктеріне қарамастан жүктелген сұраныстар мен таңдаулар ересектердің өз жауапкершілігін оларға жүктегенмен бірдей. шектеу кезінде баланың да келісімін алу керек, өзі қабылдаған ережені баланың көнуі де оңай болады.

Бала нені таңдай алады? Отбасылық мәселелерді таңдау жасауды балаға жүктеуге болмайды. Себебі қандай кезеңде болсаңыз да балалардың психикалық және миларының даму процесстерін ұмытпау керек; Балалар сезімдері арқылы шешім қабылдайды, және балалық кезеңде

маңдай милары кейінірек дамыйтын болғандықтан, олар болашақ жоспар жасау, болжау, қабілеті дамымайды. кейбір іс-әрекетінің нәтижесін ойламай жасайды. Мысалы, олар үшін магазиннен бір кукла көріп, інілі болғым келеді деп айта салу оңай… Сондықтан да, балаға бұл сенің таңдауың, көретінің осы деу эмоциялық зорлықтың көрінісі.

Эмоциялық зорлық-зомбылық баланың болмысына, құндылықтарын жоққа шығару, оны кемсіту, қорқыту іс-әрекеті. Бала осылайша өзін бағаламауы, ешкімге керексіз сезіну кезінде басқалардың қажеттілігін толықтырғанда өзін қабылданғанын сезгенде қалыптасады. Бұл балалар болашақта, әйелдер ересейгенде өзін кінәлау, ұяалу, депресион ретінде, ал ерлер қашу, басқаларды кінәлау, ашумен көрсетеді. Мен жеткілікті емеспін, кінәлімін, мені қабылдамайды деген сөздеріңіз осы балалық травмалардың кесірі.

Шектеу кезінде ата-ананың рөлі мен балға үлгі болуы маңызды. Кейде ата-ана өз қажеттілігін жоққа шығарып, баланың қалауын бірінші орынға қояады. Бұл өтірікті көрген баласы да, өзі қаламаса да, басқа біреудің айтқанын істеуге мәжбүр сезінеді. Бұл тұста бала жалғыз қалу мен мойынсұну арасында таңдауға мәжбүр болады. Мәжбүр сезінген бала, өз күшінен емес корқыныштары арқылы шешім қабылдайды. Бұл істі жасамасам, мені қабылдамаыды деп ойлайды.

Бала бір істі жауапкершілікті себебін түсінгенде жасайды. Ешбір марапатт немесе жаза іс-әрекетті ұзақ уақыт жалғастыруға көмектеспейді.

Балаға физикалық түрде, өз денесінің де шегі бар екенін сездіру ата-ананың көрсетуі арқылы қалыптасады. Қысқаша айтқанда, барлық істі жасайтын потанциялының жоқ екенін, өзі қаламаса жоқ деп айта алуды үйрету керек.

Шектеулер өзін бағалаудың, басқаларды сыйлаудың, жақсы көрудің көрінісі.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Post Navigation

Skip to toolbar